Δεν διέκρινα διαφορές στην ηλικία τους, μου φαίνονταν όλοι συνομήλικοι. Ήταν απλώς νέοι, γύρω στα είκοσι. Όποτε προσπαθούσα όμως να μαντέψω έκανα λάθος.
“Γιατί, εμείς σας ξεχωρίζουμε;” είπε ένας από αυτούς. “Πόσο είστε; Πενήντα;”
Του εξήγησα πως εμείς διαφέραμε μεταξύ μας πέντε έξι χρόνια ο καθένας. Και απορούσα πώς δεν μπορούσαν να το διακρίνουν. Ήταν ολοφάνερο για εμάς αυτής της ηλικίας.
“Μπορεί, αλλά όχι για εμάς” απάντησε ο πιτσιρικάς. “Για εμάς είστε απλώς ένα βήμα από αυτούς” είπε και μας έδειξε λίγο παρακάτω κάτι ηλικιωμένους.
“Μα αυτοί είναι γέροι!” διαμαρτυρήθηκα.
“Ε!” με μάλωσε ένας ηλικιωμένος. “Μη μας τσουβαλιάζεις. Εγώ είμαι εβδομήντα πέντε, ο άλλος εξήντα οχτώ και ο τρίτος ογδόντα”.
Χριστέ μου, σκέφτηκα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Μου είχαν φανεί όλοι γέροι. Και από την άλλη μεριά, όλοι νέοι. Μόνο στην περιοχή μου διέκρινα λεπτομέρειες, σαν να υπήρχε γύρω μας μια σφαίρα που οριοθετούσε τη διαύγεια. Παραέξω ξεθωριάζαν.
“Αλλά έτσι είστε όλοι εσείς οι νέοι” μου είπε ο γέρος.
Κατάλαβα. Δεν ήμουν τελικά ο ανίδεος της παρέας, σκέφτηκα με κάποια ικανοποίηση. Απλώς αναγνωρίζαμε λεπτομέρειες μέσα στη δική μας σφαίρα.
Σφαίρες που έτρεχαν όλες μαζί στη γραμμή του χρόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου